پایگاه اطلاعرسانی حضرت آیتالله میرسید محمد یثربی
گزیده بیانات
آیتالله یثربی مدظله
در جمع اساتید مدرسه فقهی اهل البیت علیهمالسلام
● راهکارهای حفظ و انگیزش طلاب در شرایط فعلی
در این شرایط که به دلایل خارج از حیطه اختیارات ما، آمار پذیرش طلاب روند کاهشی دارد، وظیفه استاد حفظ سرمایههای موجود است.
اساتید موظفاند با اتخاذ تدابیر رفتاری مناسب، انگیزه و علاقه آنها را به ماندگاری و ادامه تحصیل تقویت کنند.
● ۱. تقویت انگیزههای معنوی و باور به جایگاه طلبگی
ماندگاری طلاب در گرو تقویت انگیزههایی است که آنها را به حوزه کشانده است. با توجه به شرایط اقتصادی دشوار امروز که همگان، بهویژه طلاب جوان را تحتفشار قرار داده، اگر آن انگیزههای معنوی در وجود آنان تقویت نشود، تداوم طلبگی با مشکل مواجه خواهد شد. باید به آنان یادآوری کرد که در چه جایگاه رفیعی قرار دارند و وارثان انبیاء الهی علیهمالسلام هستند. این باور، اگر در ذهن طلبه نهادینه شود، مانع از تزلزل او در برابر سختیها میگردد.
● ۲. آموزش اخلاص در عمل
آموزش «اخلاص» در جایجایِ طلبگی، از آموزشِ خودِ درس مهمتر است. باید برای طلاب تبیین کرد که طلبگی نباید ابزاری برای رقابت، شهرتطلبی، فخرفروشی و منافع دنیوی باشد. اگر انگیزه از تحصیل، کسبِ اعتبارِ دنیوی باشد، چنین علمی نهتنها بهرهای در آخرت ندارد، بلکه مسیرِ انحرافی است. اخلاص در آموزش و یادگیری، شرط اصلیِ قبولیِ این تلاشهاست.
● ۳. رفتار و سلوک عملی استاد با طلبه
درسِ اخلاق در واقع همان اخلاقِ عملی است. طلبه، رفتارِ استاد را در تمام شئون زندگی، چه در کلاس و چه در اجتماع، زیر نظر دارد و آن را معیار قرار میدهد. برخوردِ بزرگوارانه، ارتباط صمیمانه و ملاطفتِ استاد با شاگرد، نقشِ کلیدی در رشدِ تربیتیِ طلبه دارد. این نوع سلوکِ متواضعانه و محبتآمیز، شخصیتِ طلبه را ساخته و او را به مسیرِ تحصیل دلگرم میکند.
● ۴. تذکر اخلاقی با زبان خوش (نه سرزنش)
بسیاری از طلاب که از محیطهای مختلف به حوزه میآیند، ممکن است با آداب و شئونات طلبگی ناآشنا باشند و در رفتار یا پوششِ خود، لغزشهایی داشته باشند. روشِ درستِ اصلاحِ این امور، تذکرِ محرمانه و با زبانِ لَیّن و نرم است. تذکر در ملأعام، دیگر نصیحت نیست، بلکه سرزنش و تخریبِ شخصیتِ طلبه است که نتیجهای جز گریزِ او در پی نخواهد داشت.
● ۵. پرهیز از خودبزرگبینی
با وجود جایگاه علمی استاد، باید از هرگونه تکبر و بزرگنمایی پرهیز کرد. رابطه استاد و شاگرد، باید مبتنی بر صمیمیت و تواضع باشد. حتی اگر استاد از نظر علمی بسیار بالاتر است، نباید این فاصله به مانعی برای ارتباط برادرانه یا پدرانه تبدیل شود. همچنین در مسئله آموزش، هدف نباید صرفاً سرعت در تدریس باشد؛ بلکه باید به گونهای برنامهریزی کرد که طلبه درس را عمیق بفهمد و از آن عبور کند.
● سخن پایانی
شک نکنید که نوعِ رفتار و سلوکِ اساتید با طلاب، ماندگارترین تأثیر را در وجود آنان خواهد داشت. محبت و رفتارِ کریمانه، نیازمندِ هزینه نیست و با یک لبخند و تواضع در ارتباطات روزمره نیز حاصل میشود. امیدواریم خداوند توفیقِ استقامت در این مسیر را به همه ما عنایت فرماید تا بتوانیم با ثباتِ قدم، به وظیفه خود در راهِ خدمت به دین ادامه دهیم و از این مسیرِ مقدس جدا نشویم.
▫️۲۵ شهریور ۱۴۰۵
